Relaxen? jaja makkelijk praten.

Het is wel hip he? Dat “Relaxen”. Je hoort er eigenlijk niet bij als je niet minstens drie keer per jaar op retraite gaat, slow cooked maaltijden serveert, “me-time” in je agenda zet, wekelijks naar de sauna gaat of dagelijks mediteert. Is dat niet een beetje overdreven? Er moet ook gewoon gewerkt worden hoor. Kinderen opvoeden, beetje hip voor de dag komen met je kapsel en oufit, geld verdienen, huis in de verf, vloer in de was, netflix bij-kijken, verjaardagen bezoeken, sporten, de nieuwste Stephen King lezen, Rens Croes volgen, instagram bijhouden, heen en weer rijden naar de zwemles, nieuws in de gaten houden, pfffff helemaal geen tijd om te relaxen! gekke fratsen. Een jaar of 10 geleden zou ik dit gezegd kunnen hebben. En toen leerde ik een les. Een belangrijke. Eentje die ervoor zorgde dat ik een heel stuk gelukkiger in het leven sta nu ik dit snap. Het zijn er eigenlijk een heleboel bij elkaar. Een heleboel lessen die samen komen in dat ene woord: Relax. Misschien hebben jullie ook wat aan mijn les, ik probeer het uit te leggen: Ja, ik vind het ook fijn als mijn kinderen gelukkig zijn, ik er mooi uit zie, er genoeg geld is, mijn huis beschermd is tegen de zon en regen. Ja, er zijn soms klussen die veel energie kosten, die niet leuk zijn of waar je ronduit sacherijnig van wordt. Maar ik heb gemerkt dat je alles kunt doen zonder stress. Dat je kunt relaxen terwijl je je de vloer in de was zet of heen en weer rijdt naar de zwemles. Ja, je kunt relaxen terwijl je kind...

faalplezier

Kinderen hebben het recht om fouten te maken. Daar leren ze het meeste van en zo vermijd je faalangst. Dat zeggen auteur Marc de Bel en kinderpsychiater Lieve Swinnen in het boek “faalplezier” 12 tips: Doen: 1. Niet twijfelen. Onder druk van overbezorgde ouders durven kinderen dingen niet te doen. Dat is jammer voor hun zelfvertrouwen. Door af en toe op hun snufferd te gaan, leren ze het meest. 2. Je kind zichzelf laten worden. Je kind motiveren is goed, maar verplicht het niet te worden wat het niet wil. Laat het groeien in zijn eigen tempo. af en toe lekker slordig zijn, op zijn eigen plekje. 3. Toekijken van een afstand. Wees er altijd voor je kind wanneer het je nodig heeft, geef het al je liefde, luister en moedig positief gedrag aan. 4. Het goede voorbeeld tonen. Kinderen luisteren zelden echt naar wat je ze vertelt, maar kijken des te meer naar wat je doet. 5. Je kind gerust stellen. Angst zorgt immers voor stress. Zeg dat bang zijn normaal is, dat jij ook wel eens bang bent, en dat het zich daar niet voor hoeft te schamen. Niet doen 1.Altijd en overal perfectie willen. Dat geldt ook voor jou als ouders. Voor je kind is het waardevol te ervaren dat supermama of superpapa ook niet altijd alles kan. 2. Je kind vergelijken met anderen. Elk kind is uniek 3. Je kind tegen alles willen beschermen. Je kind moet zelf zijn weg zoeken. Laat het fouten maken en met plezier. Het is als een voetbalwedstrijd. Je kind staat op het veld, en jij staat langs de zijlijn te...

hip én mindful ;-)

Bij mindful leven hoort af en toe stilstaan. Stilstaan bij het moment. Even letterlijk stoppen en voelen wat er is nu. Zonder dat je twee of drie dingen tegelijk doet. En dat vind ik best lastig. Want eerlijk gezegd doe ik nogal eens een aantal dingen tegelijk. Boodschappenlijstjes maken terwijl ik douche, Instagram checken terwijl ik kook, bellen terwijl ik koffie drink, kinderen afluisteren terwijl ik lees. Tja, lastig. Er is ook zoveel leuk. Of belangrijk  (ja, ja, Instagram is erg belangrijk ) In mijn zoektocht naar een wat meer mindful leven heb ik een aantal zaken gevonden, die mij helpen. Een van die zaken zijn meditatie apps. Apps die je stap voor stap helpen met stilstaan. Ik vind ze handig! Ik heb de volgende apps uitgeprobeerd, misschien vind jij ze ook fijn. *Headspace. De app van Andy Puddicombe. Deze is in het Engels,  ik ben groot fan. Zijn stem is prettig, de meditaties zijn fijn en makkelijk te volgen en ik vind het leuk dat je kunt “sparen” Na de eerste 10 meditaties heb je de basis gelegd en ga je een stapje verder in moeilijkheid. De eerste tien meditaties zijn gratis te downloaden daarna kun je het hele pakket aanschaffen en dat vind wel prijzig. Je betaalt dan €12.99 per maand. Als je voor een jaar lid wordt, betaal je €7,92 per maand. *Eline Snel heeft een app ontwikkeld die aansluit bij stilzitten als een kikker (de methode die ik gebruik in mijn trainingen) Hij heet “stilzitten” en voor 1,99 te verkrijgen in the app store. Ik vind hem fijn, maar er zijn niet zoveel meditaties. Hij...

Verhaal van een moeder.

Verhaal van een moeder Ik kreeg dit mooie verhaal toegestuurd. Ik word er verlegen van. Eigenlijk gaat het best goed met onze dochter. Een lieve, vrolijke 9-jarige meid die het goed doet op school en veel vriendjes en vriendinnetjes heeft. Toch valt ze ’s avonds moeilijk in slaap. Uren ligt ze wakker, zelfs nadat wij al naar bed zijn. Ze maakt zich druk om kleine dingen. De juf die boos wordt op de klas. Een vriendinnetje dat niet wil spelen. De tv die te hard staat. Soms zijn er dagen dat ze opstaat en al moe is. Ze komt dan thuis uit school met flinke hoofdpijn. Medisch gezien is er niets aan de hand. Wanneer ze in de vakantie twee dagen ziek van de hoofdpijn in onze tent moet blijven is de maat vol voor mij. Ik ga op zoek naar hulp. Wellicht kan de kindercoach iets betekenen? Tijdens het eerst gesprek dat wij hebben met Ursula (zonder onze dochter) vallen er al zoveel puzzelstukje op hun plaats. Voor het eerst komt voorzichtig het begrip ‘ hoog sensitief’  ter sprake. Ik had er wel eens van gehoord maar na de uitleg van Ursula en de boekentips die ze me geeft gaat er een wereld voor me open: dit gaat over onze dochter! Door de individuele sessies en de groepslessen mindfulness, waar ze overigens met heel veel plezier naar toe ging, kan ze veel beter omgaan met situaties die ze niet zo fijn vindt. Ze zit lekkerder in haar vel. En door alle informatie die ik heb gekregen begrijpen wij meer van wat er in haar omgaat. Af en toe,...

no mud, no lotus

Toen mijn kinderen nog heel ieniemienie waren, waren ze geregeld ziek. Griepjes, oorontstekingen of spugen. (liefst midden in de nacht) Het gekke vond ik altijd, dat als ze dan weer beter waren ze ook opeens iets “nieuws” konden. Op de buik draaien, of stevig zitten of meer woordjes zeggen. Heb je wel eens een huis verbouwd? Mijn hemel wat een rotzooi! Alles overhoop gehaald, overal stof en troep. Maar als de verbouwing klaar is, en de stofwolken zijn neergedaald wauw, wat een mooi resultaat! Heb je wel eens een flinke dip gehad? op je werk, in je relatie, waar dan ook? Je kunt er dan helemaal doorheen zitten. Je ziet door de bomen het bos niet meer. Het is moeilijk om als je op het dieptepunt bent, te vertrouwen op de uitkomst. Maar als je een paar maanden later terugkijkt blijkt dat alles is veranderd en dat het nu eigenlijk heel goed met je gaat. Ik voel vaak de behoefte om mijn kinderen te beschermen. Tegen plagerijtjes, tegen stress, tegen overprikkeling. Maar als mindful ouder probeer ik steeds meer te begeleiden in plaats van beschermen. De dips zijn nodig. Nodig om te groeien. Ik wil mijn kinderen helpen in het omgaan met de wereld. Ze leren deze vaardigheid niet als ik alle narigheid van ze weg houd. No mud no lotus...

Trots!

Eentje van vorig jaar, nog steeds actueel. Wat trots kun je je als ouder toch voelen als je naar je kinderen kijkt. Maar wat moeilijk is dat loslaten toch… Zondag wordt ons mooie kind alweer 12. Twaalf jaar geleden kwam ze bij ons en wat waren we trots en blij! (en opgelucht dat alles eraan zat en ze hard schreeuwen kon) de tijd vliegt! Goh, ik kan niet geloven dat er een tijd was dat we zonder haar waren. Zonder haar gegiechel en gegoochel en geknoei. Wat is ze ontzettend gegroeid. Van eerste hapje naar happy meal en sushi, van de dentinox naar alweer een losse tand en fluorbehandeling, van babyzwemmen naar diploma en disco zwemmen, van teletubbies naar Phineas en Ferb en Spangas. Van geen genoeg krijgen van dat schattige “mama” tot “Renée hou je mond eens dicht!” Van huilend zwaaien achter het raam van de peuterspeelzaal tot “Doei mam, tot straks!” (huh? krijg ik geen kus meer?) Ojee, ik krijg opeens visioenen van pukkelige pubers met scooters, slungelige armen en benen, zwart omrande ogen, te laat thuiskomen, slechte rapporten, vriendjes en safari-jus. Nee. Daar wil ik nog niet aan denken. Hopen dat we haar genoeg zelfvertrouwen, eigenwaarde en ruimte hebben gegeven om haar veilige beslissingen te laten nemen. Als ik nu al zo melancholisch ben… Dat wordt nog wat als ze slaagt voor school. Gaat trouwen. Zelf zo’n mooi kind krijgt. Blijf jij nog maar lekker even twaalf. Dan genieten wij nog even van je; dat alles eraan zit, en dat je zo hard schreeuwen...