Trots!

Eentje van vorig jaar, nog steeds actueel.

Wat trots kun je je als ouder toch voelen als je naar je kinderen kijkt.
Maar wat moeilijk is dat loslaten toch…
Zondag wordt ons mooie kind alweer 12.
Twaalf jaar geleden kwam ze bij ons en wat waren we trots en blij!
(en opgelucht dat alles eraan zat en ze hard schreeuwen kon) de tijd vliegt!

Goh, ik kan niet geloven dat er een tijd was dat we zonder haar waren. Zonder haar gegiechel en gegoochel en geknoei. Wat is ze ontzettend gegroeid.
Van eerste hapje naar happy meal en sushi, van de dentinox naar alweer een losse tand en fluorbehandeling, van babyzwemmen naar diploma en disco zwemmen, van teletubbies naar Phineas en Ferb en Spangas. Van geen genoeg krijgen van dat schattige “mama” tot “RenĂ©e hou je mond eens dicht!” Van huilend zwaaien achter het raam van de peuterspeelzaal tot “Doei mam, tot straks!” (huh? krijg ik geen kus meer?)
Ojee, ik krijg opeens visioenen van pukkelige pubers met scooters, slungelige armen en benen, zwart omrande ogen, te laat thuiskomen, slechte rapporten, vriendjes en safari-jus.
Nee. Daar wil ik nog niet aan denken.

Hopen dat we haar genoeg zelfvertrouwen, eigenwaarde en ruimte hebben gegeven om haar veilige beslissingen te laten nemen.
Als ik nu al zo melancholisch ben… Dat wordt nog wat als ze slaagt voor school.
Gaat trouwen.
Zelf zo’n mooi kind krijgt.

Blijf jij nog maar lekker even twaalf.
Dan genieten wij nog even van je;
dat alles eraan zit, en dat je zo hard schreeuwen kan.