no mud, no lotus

Toen mijn kinderen nog heel ieniemienie waren, waren ze geregeld ziek.
Griepjes, oorontstekingen of spugen. (liefst midden in de nacht) Het gekke vond ik altijd, dat als ze dan weer beter waren ze ook opeens iets “nieuws” konden. Op de buik draaien, of stevig zitten of meer woordjes zeggen.

Heb je wel eens een huis verbouwd? Mijn hemel wat een rotzooi! Alles overhoop gehaald, overal stof en troep. Maar als de verbouwing klaar is, en de stofwolken zijn neergedaald wauw, wat een mooi resultaat!

Heb je wel eens een flinke dip gehad? op je werk, in je relatie, waar dan ook? Je kunt er dan helemaal doorheen zitten. Je ziet door de bomen het bos niet meer. Het is moeilijk om als je op het dieptepunt bent, te vertrouwen op de uitkomst. Maar als je een paar maanden later terugkijkt blijkt dat alles is veranderd en dat het nu eigenlijk heel goed met je gaat.

Ik voel vaak de behoefte om mijn kinderen te beschermen. Tegen plagerijtjes, tegen stress, tegen overprikkeling. Maar als mindful ouder probeer ik steeds meer te begeleiden in plaats van beschermen. De dips zijn nodig. Nodig om te groeien.

Ik wil mijn kinderen helpen in het omgaan met de wereld.
Ze leren deze vaardigheid niet als ik alle narigheid van ze weg houd.

No mud no lotus 🙂 lotus