Simpel toch?

In de bioscoop, in de donkere zaal, kijk ik naast me en daar zit mijn grote dochter. Ze fluistert me grapjes toe onder de film en ze deelt haar nacho’s. Ik zie hoe ze geniet en giechelt. Een golf van trots en ontroering overvalt me. Jee wat is ze opeens groot. En slim. Ik kan het bijna niet geloven. Alle clich├ęs over opgroeiende kinderen zijn waar. Gisteren zat ze nog in mijn buik en vandaag is ze al bijna net zo groot als ik! Alsof ze in de laatste paar dagen opeens zo gegroeid is. Daar zit ik dan in de bioscoop m’n trotse traantjes weg te vegen. “Mam! Zit je nou te huilen? Vind je het zielig?”

In de pauze zien we “onze jongens”. Ook in de bios, maar natuurlijk niet bij de meidenfilm. Ik zie ze al staan samen, maar ze zien mij nog niet. Klein mannetje met roze wangen en grote schitterende ogen, babbelend tegen zijn vader. Hij kan niet stil blijven staan van enthousiasme over de spannende film waar hij net uit komt. En weer kan ik mijn ogen niet geloven. Niks geen mollige kleuter meer. Een sterke stoere man wordt dat, wat een lange benen. Wanneer is hij zo groot geworden? Ja, ik word gespot; “Hoi mam! Is jullie film ook zo mooi? Ik mag cola!”
Mijn vriend en ik kijken elkaar aan. Hij ziet mijn ontroering. Ik krijg een knipoog en samen zijn we trots.

Dan realiseer ik me dat het daar om gaat. Om die fijne, kleine momenten. Genieten van dat wat er op dat moment is. Dat moet ik onthouden. Het zijn de kleine dingen die het ‘em doen. Ik kan van mijn kinderen nog veel leren. Die genieten vol van ieder moment. Zonder twijfel, volledig geconcentreerd op dat wat ze leuk vinden. 100% in het moment.
Zou het zo simpel zijn?